สมัยเด็กๆ แก่งแย่ง แข็งขัน ช่วงชิง ในการเล่าเรียน เพื่อให้สอบได้อันดับดีๆ กัน จวบจนสิ้นสุด ม.ศ.3 ต่างคนต่างแยกย้ายไปเรียนต่อ จนจบออกมาทำงานแตกต่างกันไป บางคนก็รับราชการ บางคนก็ในรูปบริษัท และ บางคนก็ประกอบธุรกิจส่วนตัว หรือสืบทอดมรดกจากพ่อแม่ที่มอบให้ … จวบจนทุกวันนี้ พวกเราก็อายุเลย 60 กันทุกคนแล้ว พูดกันในภาษาทางการหน่อยก็เลยวัยเกษียณ บางครั้งเราก็กระทบกระทั่งกันบางตามประสาเพื่อน หนักนิด เบาหน่อย ก็ไม่ถือสากัน เพราะคำว่า “เพื่อน” นี่แหละ ทำให้เราเกาะกลุ่มกันจวบจนถึงทุกวันนี้